سفر بخیر...

سیب سرخی را به من بخشید و رفت،

ساقه بند دلم را چید و رفت،

او قسم های مرا باور نکرد

بر اشک من خندید و رفت،

بی مروت گریه ام رو دید و رفت،

دوستش دارم من از دل و جان،

گرچه بر زخم نمک پاشید و رفت

تسليت قلب صبورم

 اون ديگه دوست نداره

نمیدونم چب بگم.

میدونی سمی نمی دونم چیکار کنم دلم خیلی گرفته خیلی زندگیم بی تو... الانم که دارم مینویسم چشام پر اشکه اما واسه توئه پس عیبی نداره مگه نه عزیزم؟ من همیشه می گم تو همه کسه منی اگه واقعا اینجوریه باید لرات بمیرم مگه نه؟ خدایا تمومم کن خواهش میکنم

گل نارم.

سراغ از من نمی گیری گل نازم
نمی شناسی صدای کهنه ی سازم
نمی دونی مگه اینجا دلم تنگه؟
نمی دونی مگه با غصه دمسازم؟
 
هوای گریه داره این دل سردم
چشام گریون صدام لرزون تویی دردم
شبا تو کوچه ی پر ماتم پاییز
به دنبال چراغ خونه می گردم
 
برات گفتم حدیث برگ خشک و باد
لالایی قصه ی پروانه و شمشاد
سراغ از من نمی گیری نگیر اما
فراموشم نکن پروانه ی زیبا
 
سرود بی وفایی رو چرا خوندی؟
مگه لالایی هامو برده ای از یاد؟
نذار یادت بره پروانه ی زیبای من روزی
شده قلبی اسیر خونه ی غم ها

خاک

خاک عاشقی می داند،گریه می کند،رنج می کشد،وصبر می کند،سر به آستان مرگ می گذارد،بر شانه هایش گریه می کند،اما نمی میرد،خاک عاشقی صبور است،بر برگهای پاییز بوسه می زند،تقدیر جهان را عوض می کند،جوانه ها را بیدار ،ودرختها را خواب می کند؛اما خود هرگز نمی خوابد.

خاک عاشقی صبور است که سالها و سالها برای آسمان صبر می کند.

و من همانم که از خاک آمده ام ؛چون خاک عاشقم،وچون خاک ،روزی صبوری را خواهم آموخت.

                                           "جبران خلیل جبران"

در شهر عاشق

در شهری عاشق شوریده ای بود.بی قرار و بی آرام، دیوانه تمام.

 همه می خواستند بدانند که معشوق کیست؟

 عاشق ، خاک نشین هر کوچه و برزن بود و چشمان خیس اشکش دغدغه عموم را صد چندان می کرد. راستی معشوق کیست؟

برخی رندان گفتند اگر مست شود و از خود برهد نام معشوق را خواهد گفت.

 شبی مهتابی در پیچ و تاب مبهم سایه ها مستش کردند. مست ... مست ... گفتند معشوق کیست؟

جام در انگشت عاشق می لغزید. چشمش پر کشیده بود.

گفت: " مستم ، اما نه آنقدر که نامش را بگویم"

باغ مهربانی ام کجاست ؟

دستهایم لرزید و صدا در گلویم زمزمه کرد آنجا

قسمتی از کتاب عشق سالهای وبا اثر گابریل گارسیا مارکز

سلام : امید وارم بتونم جواب گوی انتظارات شما از یه وبلاگ زیبا و جذاب باشم .

شش ماه بعد از اولين ديدارشان ، سرانجام خودشان را در يك كابين در يكي از كشتيهاي رودخانه اي تازه

 رنگ شده يافتند. بعدازظهر زيبايي بود . المپيا زوله تا تازه عشقبازي لذتبخش يك كبوترباز وحشت زده را

 تجربه كرده بود و در نتيجه ترجيح داد تا چندساعت ديگر همچنان به روي رختخواب و لخت بماند و آرام

 آرام از آن لحظات لذت برد.كابين براي انجام تعميرات و رنگ آميزي خالي شده بود، از سوي ديگر بوي

 رنگ و تينر هم به آن افزوده شده بود، ولي آن دو ، در آن بعد از ظهر غرق در لذت بودند و نابه ساماني و

 بوي تند آنجا را حس نمي كردند. فلورنتينوآريزا در جذبه يك هوس آني، قوطي رنگ قرمز دم دستش را

 گشود انگشت اشاره خود را در رنگ فروبرد و روي شرمگاه زن زيباشكل يك پيكان كشيد كه نوكش رو به

 پايين بود و روي شكم زن اين عبارت را نوشت : اين پيشي ملوس مال من است . همان

شب

 المپيا زوله تا بدون اينكه آن نوشته ها را به ياد داشته باشد در برابر شوهرش لخت شد.شوهر

 او به

روي خود نياورد و كلمه اي حرف نزد. به طرف دستشويي رفت و تيغ ريش تراشي اش

را آورد و در حالي كه زن مشغول پوشيدن لباس شب بود. سر او را گوش تا گوش

بريد.

ح.خ: هميشه اعتقاد داشتم كه هر گناهي كه مي كنم اگر استمرار داشته باشد بالاخره يك روز فاش

 شده و آبروي مرا مي برد هميشه فكر مي كردم دليل اين امر اين است كه خدا بالاخره صبرش تمام

مي شود و آبروي طرف را مي برد اما الان كه فكر مي كنم مي بينم شايد هم دليلش اين است كه آنقدر

 انجام آن گناه برايمان عادت مي شود كه ديگر ملاحظه كاري ها و پنهان كاريهايي كه اوايل داشتيم را به

 كنار مي گذاريم و همين آشكارمان مي كند.